این وبینار ذیل ۸ سرفصل کلیدی تعریف شده‌است که در ادامه به تفسیر هریک از آن‌ها را معرفی خواهیم کرد:

• مقدمه ای بر رابطه هنر و تعلیم و تربیت:

این بخش یک نمای کلی از پیوستگی هنر و تربیت ارائه می‌دهد. در  این سرفصل بررسی می کنیم که چگونه هنر به عنوان یک ابزار ارزشمند برای افزایش یادگیری و پرورش خلاقیت در محیط‌های آموزشی شناخته می‌شود. این بحث با تکیه بر سنت‌های پژوهشی مانند ادغام هنر و آموزش زیبایی‌شناختی، راه‌های مختلفی را نشان می‌دهد که هنر می‌تواند تجربیات آموزشی را غنی کند و از توسعه کل‌نگر حمایت کند.

• برنامه درسی پنهان، عیان و هنر:

این سرفصل به ابعاد مختلف برنامه درسی هنر می پردازد، به ویژه بر جنبه‌های پنهان و عیان آن تمرکز می‌کند. در این بخش با تکیه بر نظریه‌ها و مطالعات آموزشی، چگونگی ادغام هنر در موضوعات مختلف بررسی می‌شود و همچنین به این خواهیم پرداخت که چگونه هنر به یک برنامه درسی پنهان تبدیل می‌شود که یادگیری بین رشته‌ای را تقویت کند. علاوه بر این، اهمیت داشتن یک برنامه درسی هنری صریح را برجسته خواهیم کرد که فرصت‌های ساختار یافته‌ای را برای دانش‌آموزان فراهم می‌کند تا با هنرهای تجسمی درگیر شوند و مهارت‌های خلاقانه خود را توسعه دهند.

• نگرش کلاسیک در آثار هنری به ویژه هنرهای تجسمی:

در این بخش، تمرکز ما بر نگرش‌های کلاسیک و تجلی آن در هنرهای تجسمی است. این بحث با تکیه بر سنت‌های پژوهشی ریشه‌دار در تاریخ هنر و زیبایی‌شناسی، چگونگی تأثیر اصول کلاسیکی مانند تناسب، هماهنگی و تعادل را بر بیان هنری در طول تاریخ بررسی می‌کند. همچنین ارزش آموزشی مطالعه آثار هنری کلاسیک را برجسته می کند که می تواند قدردانی از سنت‌ها، تکنیک و ایده‌آل‌های هنری جاودانه را پرورش دهد.

• مدرنیته و آثار هنرهای تجسمی:

با تکیه بر بخش قبلی، این بخش تمرکز را به تأثیر مدرنیته بر هنرهای تجسمی تغییر می‌دهد. این سرفصل بررسی می‌کند که چگونه ظهور جنبش‌های هنری مدرن مانند امپرسیونیسم، کوبیسم و سوررئالیسم، هنجارهای هنری مرسوم را به چالش کشید و تکنیک‌ها و موضوع‌های نوآورانه را پذیرفت. این کاوش بر سنت‌های پژوهشی مبتنی است که زمینه‌های اجتماعی، فرهنگی و تاریخی هنر مدرن را بررسی می‌کند و نقش آن را در گسترش افق‌های هنری و تشویق بیان فردی برجسته می‌کند.

• پست مدرنیسم در هنرهای تجسمی:

در ادامه بحث در مورد جنبش‌های هنری، این بخش به بررسی پست مدرنیسم و تأثیر آن بر هنرهای تجسمی می‌پردازد. این سرفصل به سنت‌های پژوهشی می‌پردازد که نظریه‌ها، مفاهیم و شیوه‌های پست مدرن را در هنر بررسی می‌کند و بر ساختارشکنی مرزهای هنری سنتی و کاوش در دیدگاه‌ها و معانی متعدد تأکید می‌کند. با بررسی آثار هنری پست مدرن، مربیان می‌توانند تفکر انتقادی، خلاقیت و درک ماهیت متنوع هنر معاصر را پرورش دهند.

• تأثیر و کارکرد شناخت مکاتب هنری بر فعالیت های آموزشی-تربیتی:

در این بخش به بررسی تأثیر شناخت و ارزش‌گذاری مکاتب هنری در سیستم‌های آموزشی می پردازیم. با تکیه بر تحقیقات در مورد سیاست آموزش هنر و توسعه برنامه درسی به بررسی این موضوع می‌پردازیم که چگونه تصدیق و حمایت از مکاتب هنری می‌تواند فعالیت‌های آموزشی را افزایش دهد.

• نقش تحلیل سبک‌ها و مکاتب هنری بر خلاقیت و کارآیی خلاقانه مربیان در آموزش و پرورش:

در اینجا، تمرکز بر این است که چگونه تحلیل سبک‌ها و مکاتب هنری می‌تواند خلاقیت و کارآیی خلاقانه مربیان را افزایش دهد. این بخش از سنت‌های پژوهشی استفاده می‌کند که بر نقد هنر، تحلیل بصری و رویکردهای آموزشی مبتنی بر تاریخ هنر تأکید دارند. این سرفصل نشان می‌دهد که چگونه مربیان می‌توانند از سبک‌های هنری، مکاتب و جنبش‌های مختلف برای طراحی درس‌های جذاب، پرورش تفکر خلاق و تشویق دانش‌آموزان به کشف تکنیک‌ها و دیدگاه‌های هنری متنوع الهام بگیرند.

• نمونه‌هایی از تجربیات ادغام هنرهای تجسمی در تربیت:

در بخش پایانی، نمونه‌های واقعی برای نشان دادن ادغام موفق هنرهای تجسمی در محیط‌های آموزشی ارائه می‌شود. این بخش با تکیه بر مطالعات موردی و تجربیات عملی، چگونگی اجرای برنامه‌ها و ابتکارات هنرهای تجسمی را توسط مدارس و مربیان نشان می‌دهد. تأثیر مثبت این تلاش‌ها مانند افزایش مشارکت دانش‌آموزان، بهبود مهارت‌های تفکر انتقادی و افزایش خلاقیت را نشان می‌دهد و الهام‌بخش و راهنمایی برای مربیانی است که به دنبال گنجاندن هنرهای تجسمی در شیوه‌های آموزشی خود هستند.