وقتی بحران شروع می‌شود، رفتار طبیعی مدیران فعال می‌شود.

بعضی مدیران همه تصمیم‌ها را شخصاً می‌گیرند.

بعضی برای هر تصمیم جلسه تشکیل می‌دهند.

بعضی تلاش می‌کنند ابتدا همه را آرام کنند.

بعضی مسئولیت را سریع به متخصص مربوط واگذار می‌کنند.

و بعضی منتظر می‌مانند تا اطلاعات بیشتری به دست آورند.

هیچ‌کدام از این رفتارها همیشه درست یا همیشه اشتباه نیست.

مسئله اصلی این است که بدانیم هر مرحله بحران به چه نوع رهبری نیاز دارد.

در یک خطر فوری، فرمان روشن و تصمیم متمرکز ممکن است ضروری باشد؛ اما ادامه همان رفتار پس از کنترل خطر، می‌تواند تیم را منفعل و مدیر را به گلوگاه سازمان تبدیل کند.

در یک مسئله پیچیده، مشارکت متخصصان ضروری است؛ اما مشارکت بدون محدودیت زمانی و مسئول نهایی، تصمیم‌گیری را متوقف می‌کند.

تفویض مسئولیت نیز زمانی مؤثر است که اختیار، نتیجه مورد انتظار و نقاط کنترل روشن باشند؛ در غیر این صورت، تفویض به رهاکردن تیم تبدیل می‌شود.

در وبینار «سبک‌های رهبری در بحران» با پنج سبک عملیاتی رهبری آشنا می‌شوید:

• فرماندهی مستقیم
• رهبری تثبیت‌گر
• رهبری مشارکتی
• رهبری مربی‌گر
• رهبری تفویضی

مدل کاربردی اصلی وبینار، مدل LEADER است:

L — Look at the Situation

صحنه، فوریت، اطلاعات قطعی و پیامد تأخیر را بررسی کنید.

E — Evaluate the Team

توان، تجربه، اعتماد و وضعیت روانی تیم را بسنجید.

A — Adopt the Right Leadership Mode

سبک مناسب رهبری را برای همان مرحله انتخاب کنید.

D — Direct with Clarity

اولویت، مسئول، اقدام و زمان بازبینی را روشن کنید.

E — Evolve through Feedback

بر اساس بازخورد و تغییر شرایط، سبک خود را اصلاح کنید.

R — Review and Recover

تصمیم‌ها را بازبینی و سازمان را از وضعیت اضطراری به مدیریت عادی بازگردانید.

این وبینار به شکل یک سخنرانی صرفاً تئوریک برگزار نمی‌شود.

مخاطبان با یک سناریوی مدیریتی زمان‌مند وارد بحران می‌شوند، در چند مرحله تصمیم می‌گیرند، دو تیزر ایرانی و دو تیزر بین‌المللی را تحلیل می‌کنند و با ورود اطلاعات جدید، سبک انتخابی خود را تغییر می‌دهند.

در پایان جلسه، هر شرکت‌کننده یک Leadership Switching Card برای یک بحران واقعی یا محتمل کسب‌وکار خود طراحی خواهد کرد.

این وبینار برای مدیرانی طراحی شده است که با یکی از این مسائل روبه‌رو هستند:

• در بحران همه تصمیم‌ها روی مدیرعامل متمرکز می‌شود.
• تیم بدون دستور مدیر اقدامی انجام نمی‌دهد.
• تصمیم‌ها به‌دلیل جلسه‌های زیاد و مشارکت نامحدود دیر گرفته می‌شوند.
• مدیر نمی‌داند چه زمانی باید قاطع و چه زمانی مشارکتی باشد.
• اعضای تیم در فشار دچار ترس، خشم یا انفعال می‌شوند.
• مسئولیت واگذار می‌شود اما اختیار کافی وجود ندارد.
• مدیران میانی توان تصمیم‌گیری مستقل ندارند.
• پیام‌های مدیر مبهم یا متناقض‌اند.
• تیم نمی‌داند تصمیم‌گیر نهایی چه کسی است.
• بعد از پایان بحران، کنترل شدید و مدیریت اضطراری ادامه پیدا می‌کند.
• سبک طبیعی مدیر بر نیاز واقعی موقعیت غلبه می‌کند.