مهربانی با خود یعنی با خودمان همان گونه رفتار کنیم که میل داریم دیگران – خانواده و دوستان – با ما رفتار کنند.

و اما اگر پی ببرم که … خودم بر سر راه برآورده شدن نیازهای عاطفی خودم قرار دارم، یعنی خودم دشمنی هستم که باید دوستش بدارم، چه؟

یونگ

یکی از بزرگترین مشکلات خود قضاوتی بی رحمانه این است که موجب می شود حس کنیم از دیگران مجزا و جدا هستیم. اگر شکست بخوریم یا احساس ضعفی بکنیم، احساس نامعقولی به ما دست می دهد: «بقیه آدم ها زندگی شان رو به راه است. من تنها کسی هستم که وضعم ناامید کننده است».

مهربانی با خود

هرگاه دوست یا عزیزی اشتباهی می کند، احساس ضعف می کند یا از مصیبتی دچار رنج می شود، بیشتر ما می کوشیم با او مهربان و مراقبش باشیم. شاید کلماتی از سر حمایت و درک بر زبان آوریم تا او بداند که ما به وی اهمیت می دهیم. شاید حتی ژست فیزیکی محبت آمیزی بگیریم، مانند اینکه وی را در آغوش بگیریم. ممکن است از او بپرسیم: «الان به چه چیزی احتیاج داری؟» و ببینیم چه کمکی از دستمان بر می آید. اما جالب اینجاست که اغلب با خودمان جور دیگری رفتار می کنیم. سخنان بد و بی رحمانه ای به خود می گوییم، کلماتی که هیچ گاه در صحبت با یک دوست بر زبان نمی رانیم.

در واقع ما اغلب با خودمان خشن تر برخورد می کنیم تا با کسانی که بسیار دوستشان داریم. 

نشانه های نامهربانی با خود چیست؟ 

زمانی که در حال بسته شدن هستیم، احساس حواس پرتی، خستگی یا خشم می کنیم، یا از خود انتقاد می کنیم.

ما دراین وبینار به خودمان کمک می کنیم تا فعالانه قلبمان را در برابر خودمان گشوده و همان گونه که در مقابل رنج دوستی عزیز و نیازمند به یاری رفتار می کنیم، با خودمان رفتار کنیم.