خانم کریستین نف Kristin Neff، استاد دانشگاه تگزاس و یکی از کارشناسان برجسته‌ی جهان در زمینه‌ی خودمهربانی و شفقت به خود، این تعریف را ارائه می‌دهد:

“خود مهربانی این قابلیت است که به رنج خودمان توجه کنیم و ما را وادار می‌کند فعالانه برای کاهش رنج خودمان اقدام کنیم.”

ما صدای درونی خود را خیلی خوب می‌شناسیم. صدایی منتقدانه نسبت به عملکرد روزانه‌مان مانند: ” تو نمی‌دانی چه می‌گویی”، ” تو در حال شکست خوردن هستی”، ” خودت را جمع و جور کن”.

گاهی لحظاتی وجود دارد که ما به شدت از نحوه‌ی صحبت کردن با خودمان آگاه هستیم. اما در مواقع دیگر شفقت‌ورزی به خود مستقیم از در بیرون می‌رود. یکی از این مواقع، کمال‌گرایی و سخت‌گیری به خود است.

به عنوان مثال، برخلاف توانمندی‌های ذهنی، مهارت‌های ورزشی برای من کمتر نقطه‌ی قوت به شمار می‌آید و متوجه این پیام درونی شده‌ام که مانند یک رکورد شکست تکرار شونده در ذهنم می‌پیچد:” تو نمی‌توانی این کار را به خوبی انجام دهی. از پسش بر نخواهی آمد”. و تن دادن به این پیام درونی، مرا بارها و بارها از روتین‌های حفظ سلامتی‌ام خارج کرده است.

در مواقع دیگر، تفسیر چنین انتقادی ممکن است چندان واضح نباشد، تنها چیزی که می‌دانیم این است که با ناراحتی و اضطراب با عجله از کاری به کار دیگر می‌رویم.

شفقت به خود سه جز دارد:

• خودمهربانی به جای قضاوت خود

با کنجکاوی، بدون قضاوت و با گرمای عاطفی به خودمان نزدیک می‌شویم. تمایلی است به مراقبت از خودمان.

• برخورد انسانی، درک اشتراکات انسانی به جای انزوا و تنهایی:

پذیرفتن نقص و درک تجربه‌ی ما به عنوان یک تجربه‌ی مشترک انسانی. تشخیص و درک درد و رنج دیگران.

• ذهن‌آگاهی به جای هویت‌سازی بیش از حد:

توجه خود را به سمت افکار و احساسات خود معطوف می‌کنیم (خواه یک احساس مثبت باشد یا منفی). نه آنها را نگه داریم و نه رد کنیم. این کار به ویژه برای افکار منفی بسیار مهم است.

در این وبینار، قصد داریم کاربست‌های خودمهربانی را در راستای تعدیل کمال‌گرایی و کاهش خودسرزنشگری معرفی کنیم.