آنها هم مثل ما همین 24 ساعت شبانه روز را داشته اند. امثال پرفسور حسابی را می گویم. پس چطور می شود که اینقدر دستاورد داشته اند و از عمر خودشان نهایت استفاده را برده اند؟

منظورم این نیست که دقیقا عین پرفسور حسابی شویم!.. حرف من این است: آب دریا را اگر نتوان کشید     هم به قدر تشنگی باید چشید

باید بتوانیم در حد خودمان زمان مان را مدیریت کنیم و به کارهایی برسیم که همیشه آرزوی انجامشان را داریم.

اگر برنامه ریزی و مدیریت زمان مان مثل آن ها نیست، حداقل بدانیم ما روزانه برای چه دزدهایی کارت دعوت می فرستیم تا بیایند زمان ما را بدزدند و بروند!!!

شاید برایتان باورکردنی نباشد که خودمان برایشان کارت دعوت می فرستیم! چون آنقدر با آنها کاسه کوزه یکی شده ایم که قبولش برایمان سخت است و دل کندن از آنها هم ممکن است به این راحتی نباشد!

با ما همراه باشید تا آنها را بهتر بشناسید و دست شان را از سر زندگی و عمر و وقتتان برای همیشه کوناه کنید.