گل‌های مصنوعی هرگز رنج نمی‌کشند، هرگز رشد نمی‌کنند و بویی ندارند.

شاید در نگاه اول به نظر برسه این جمله رو از گلفروش محله‌مون شنیدیم. اما جالبه بدونید این یکی از عمیق‌ترین درس‌های تیک نات هان، راهب بزرگ بودایی است.

ما انرژی زیادی صرف می‌کنیم تا بخش‌های خسته و زخمی وجودمون رو پنهان کنیم، انگار می‌ترسیم اگه کسی بفهمه وسط چه گِل‌ولایی هستیم، دیگه دوست‌مون نداشته باشه. غافل از اینکه بقیه هم وسط دسته‌گُل رز به‌دنیا نیومدن!

عرض ادب و احترام، من علی مُقَنی یزدی هستم. تسهیل‌گر رهایی با نقاشی و رنگ. (اونم پسرم هوشنگه). به ایسمینار اومدم دور هم بشینیم و چندتا نقاشی بکشیم و با رنگ‌ها بازی کنیم.

در این وبینار می‌خوایم به یک سفر بریم. سفر از تاریکی به نور. سفری که از اعماق تاریک یک تالاب شروع میشه و به سطح زیبا و درخشان آب می‌رسه. به بذر گُل نیلوفر آبی نگاهی میندازیم. نیلوفر آبی بچه کف مردابه. نیلوفر سفرش رو از جایی شروع می‌کنه که حتی یک لامپ ۱۰ واتی هم روشن نیست. پس ما نقاشی‌مون رو با تیرگی شروع می‌کنیم. خیالتون راحت، این تیرگی‌ها دشمنِ نقاشی ما نیستند، این‌ها دقیقاً همون متریالی هستند که قراره گُلِ شما از درونشون تغذیه کنه و قد بکشه. ما این بخش‌های تاریک رو پنهان نمی‌کنیم. بذرمون رو صاف می‌گذاریم وسط همون گِل‌ولای تا ببینید چطور ریشه می‌زنه و رشد می‌کنه.

نیلوفر آبی باید از لایه سنگینِ گِل و آب گِل آلود عبور کنه تا به خورشید برسه. نیلوفر برای شکوفا شدن، منتظرِ صاف شدنِ آب نمی‌مونه، اون در دلِ همون آبِ کدر، مسیرش رو پیدا می‌کنه. گُل نیلوفر قهرمانِ دگرگونیه، گِل‌ولای رو می‌گیره و به گلبرگ‌های لطیف صورتی تبدیل می‌کنه.

توی این وبینار یک‌ساعته، نقاشی برای ما یه وسیله‌ست تا حرف‌های دلمون رو بزنیم. می‌خوایم یاد بگیریم چطور به جای قایم کردنِ رنج‌ها، غصه‌ها و خستگی‌هامون، اون‌ها رو روی کاغذ بیاریم و ازشون زیبایی بسازیم. درست مثل گُل نیلوفر که از دلِ گِل‌ولای بیرون میاد، ما هم با کمک رنگ‌ها یاد می‌گیریم چطور ذهن‌مون رو از سنگینیِ فکرها رها کنیم و به آرامش برسیم.

این نقاشی فقط یک گل نیست، یک روایته. روایتِ اینکه انسان می‌تونه از دل سختی، معنا بسازه.

اگر فکر می‌کنید حتی کشیدن یک خط صاف هم براتون سخته، این وبینار برای شماست. این وبینار مخصوص کسانی است که می‌خواهند بدون ترس از نتیجه، فقط با رنگ‌ها رها بشن. کافیه فقط یک کاغذ و چندتا مدادرنگی یا پاستل، آبرنگ، گواش یا ماژیک بردارید. یه نفس عمیق بکشید و باقی قصه رو با همدیگه پیش ببریم. 

من علی مقنی یزدی هستم تسهیل‌گر رهایی با نقاشی و رنگ. اینجا وبینار نقاشی، تبدیلِ رنج به شادیه. دوشنبه ۲۵ خرداد ساعت ۲۰، همینجا می‌بینمتون.

تا اون موقع مواظب خودتون باشید.