رفیق،
اگر فکر میکنی برای موفقیت در برنامه‌نویسی باید حتماً چهار سال بروی دانشگاه، مدرک بگیری و بعد تازه فکر کنی که میتوانی کاری بکنی، یک لحظه مکث کن. بیل گیتس را نگاه کن. همان مردی که زمانی طولانی‌ترین فرد ثروتمند جهان بود، اما هیچ‌وقت مدرک دانشگاهی نگرفت. او در دهه ۱۹۷۰، درست در بحبوحه یک بحران اقتصادی تمام‌عیار در آمریکا، راهی را رفت که شاید خیلی‌ها جراتش را نداشتند. بیا با هم نگاهی بندازیم به آن روزها؛ روزهایی که تورم بیداد می‌کرد، جنگ ویتنام تازه تمام شده بود و بیکاری گریبانگیر جوانها بود. دقیقاً شبیه همین حالای خودمان.

اما بیل گیتس به جای اینکه بنشیند و منتظر باشد دولت یا دانشگاه کاری برایش بکنند، یک تصمیم ساده اما سرنوشت‌ساز گرفت: «یادگیری را با پروژه شروع کن، نه با جزوه.» او فهمید که اگر بخواهد همه چیز را صددرصد یاد بگیرد، تا ابد درجا می‌زند. پس رفت سراغ کار اصلی: خواندن کدهای دیگران. بله، درست شنیدی. بیل گیتس بخش بزرگی از سواد برنامه‌نویسیاش را نه از کلاس درس، که از ورق زدن کدهای نوشته‌شده توسط دیگران به دست آورد. او معماری نرم‌افزارها را موشکافی می‌کرد، خط به خط کدها را می‌خواند و سعی می‌کرد بفهمد نویسندهاش چه فکری کرده است. این همان رازی است که کمتر کسی درباره‌اش حرف می‌زند.

بیل گیتس هیچ‌وقت به دنبال «خفن‌ترین ابزار» یا «آخرین تکنولوژی» نبود. او به دنبال «خلق اثر» بود. می‌دانست که اگر یک خروجی کوچک اما کار راه‌انداز داشته باشد، آن خروجی ذهنش را برای دیدن راه‌های بزرگ‌تر باز می‌کند. برای همین مدام پروژه می‌زد. پروژه‌های کوچک، پروژه‌های بزرگ، هر چیزی که یک مسئله واقعی را حل کند. او یاد گرفت که کد نویسی را نه به عنوان یک درس، که به عنوان یک ابزار ببیند؛ ابزاری برای زنده ماندن، برای ساختن، برای تغییر.

نکته مهم‌تر اینجاست: بیل گیتس بهترین برنامه‌نویس دنیا نبود. خودش بارها گفته که آدم‌هایی بودند که از او خیلی بهتر کد می‌زدند. اما او چیزی داشت که آنها نداشتند: می‌دانست «چه چیزی را باید بنویسد». او روی کشف مسئله تمرکز کرده بود. روی این سوال که «کجا باید چه کار کنم؟». این یعنی نگاه استراتژیک، یعنی فراتر از تایپ کردن صرف. یعنی فهمیده بود که در دنیای برنامه‌نویسی، برنده کسی نیست که بیشترین خط کد را بزند، بلکه کسی است که بهترین مسئله را حل کند.

حالا بیا این را با شرایط خودمان مقایسه کنیم. تو در ایران ۱۴۰۵ زندگی می‌کنی. اینستاگرام و یوتیوب هر روز دارند وقتت را می‌خورند، آموزش‌های سطحی و بی‌کیفیت مثل قارچ سبز شده‌اند، و کلی آدم به تو می‌گویند «برو مهاجرت کن»، «این جا ساختنی نیست». اما بیل گیتس در آمریکای دهه ۷۰ هم همین صداها را می‌شنید. تفاوتش این بود که او گوش نداد. او ایستاد و ساخت.

ما در «دانه‌کار» آمدیم که همان مسیر را به تو نشان دهیم. نه از آن مسیرهای پرزرق و برق که فقط پولت را می‌گیرند و یک مشت محتوای بی‌خاصیت تحویلت می‌دهند. ما می‌خواهیم یادت بدهیم که چطور مثل بیل گیتس، با تحصیل کوتاه اما عمیق، با تمرکز روی پروژه و حل مسئله، و با خواندن و فهمیدن کدهای دیگران، به جایی برسی که خودت بتوانی اثر خلق کنی.

این وبینار یک سخنرانی معمولی نیست. قرار است در آن نقشه راهی به تو بدهیم که:

• چطور از خواندن کدهای دیگران، معماری نرم‌افزار را یاد بگیری.

• چطور با پروژه‌های کوچک، ذهنت را برای دیدن راه‌های بزرگ باز کنی.

• چطور تشخیص بدهی که کدام ابزارها واقعاً به کارت می‌آیند و کدام‌ها فقط سرگرمی‌اند.

• چطور با هر استعدادی که داری (حتی اگر فکر می‌کنی برنامه‌نویس خوبی نیستی) بتوانی وارد بازار کار شوی و تأثیر بگذاری.

ما اینجا قرار نیست به تو بگوییم «یک شبه پولدار می‌شوی». ما قرار است به تو بگوییم: «مسیر سخت است، اما اگر مثل بیل گیتس فکر کنی، اگر مثل او پروژه محور کار کنی، اگر مثل او از خواندن کدهای دیگران نترسی، آن وقت نه فقط یک برنامه‌نویس، که یک «خالق اثر» می‌شوی.»

پس اگر از وضعیت فعلی‌ات خسته‌ای، اگر حس می‌کنی پتانسیل داری اما مسیر را گم کرده‌ای، اگر دنبال یک همراه واقعی می‌گردی که تا آخرش پشتت باشد، این وبینار مال توست. فقط یک ساعت وقت بگذار تا ببینی چطور می‌شود با کمترین هزینه، بیشترین یادگیری را تجربه کرد. همان کاری که بیل گیتس کرد، همان کاری که ما در دانه‌کار به تو یاد می‌دهیم.