حکایتی است که روزی ببر ماده‌ای به گله بزها حمله می‌کند و در همان حال درد زایمانش می‌گیرد.توله‌ای به دنیا می‌آورد و جانش را به خاطر درد زایمان از دست می‌دهد.ببر کوچک با بزها بزرگ می‌شود.مانند آنها برگ و علف می‌خورد و به جای غرش بع‌بع می‌کند.مدت‌ها بعد ببری به گله حمله می‌کند و با دیدن ببری که برگ می‌خورد شگفت‌زده می‌شود.دست ببر کوچک را می‌گیرد و او را به لب رود می‌برد تا چهره حقیقی خود را ببیند و به ببر بودن خود اگاه شود.آگاهی همواره یعنی خودآگاهی.عرفان ایرانی میراث سترگ فرهنگ و ادب ماست که خوداگاه و ناخوداگاه در ذهن ما فعال است.چنان فعال که روانکاوی را در زبان و فرهنگ عرفانی خوانده‌ایم و فهمیده‌ایم.روانکاوی راهی است برای خوانش عرفان تا ناخوداگاه تاریخی‌مان را بخوانیم.تا ببر وجودمان را پساپشت بز وجودمان بشناسیم.در این دوره به تفصیل در این‌باره بحث خواهیم کرد.نکته مهم انکه روز و ساعت برگزاری جلسات با توجه به شرایط شرکت‌کنندگان قابل تغییر است.