در تاریخ بشر، حوادث بسیاری بوده‌اند که با خون نگاشته شده‌اند، اما کمتر حادثه‌ای است  که فراتر از یک "واقعه"، به مقام یک "شاهکار" رسیده باشد . اگر هنر را تجلی کمال در کالبد فرم بدانیم، عاشورا والاترین تجلی کمال انسانی در صحنه زمین است. سمینار  حاضر، نه روایت‌گر یک سوگنامه، بلکه واکاوی "هنر واقعی" است؛ «هنرهای عاشورایی ». وقتی از هنر سخن می‌گوییم، از نظامی حرف می‌زنیم که در آن هر جزء، دقیقاً در جایی قرار گرفته که باید باشد. در کربلا، هیچ‌چیز اتفاقی نیست. هر فریاد، هر سکوت، هر زخم و هر قطره خون، گویی با قلم‌موی وحی بر بومِ هستی نشسته است تا تصویری ابدی از «انسانِ تراز» خلق کند.

بسیاری کربلا را از دریچه سرخِ «مصیبت» دیده‌اند، اما این سمینار می‌کوشد از دریچه‌ای بنگرد که زینب (س) نگریست؛ آنگاه که در پاسخ به طعنِ ظالمان، با صلابتی ملکوت‌وار فرمود: «ما رأیتُ الّا جمیلاً» (جز زیبایی چیزی ندیدم). این جمله، کلید واژه اصلی این همایش است. چگونه می‌توان در میان غبار، تشنگی، خیمه‌های سوخته و پیکرهای پاره‌پاره، «زیبایی» را تماشا کرد؟ پاسخ در اینجاست: عاشورا، هنرِ تبدیلِ «لحظه لحظه زندگی » به «شاهکار » است. 

• آنجا که «مرگ»، هنرِ رستگاری می‌شود. 

• آنجا که «تشنگی»، هنرِ سیراب شدن از چشمه حق می‌گردد. 

• و آنجا که «تنهایی»، هنرِ پیوندِ بی‌واسطه با پروردگار است.

در همایش  پیش رو، از زوایای دیگری به تماشای گالریِ فضائل خواهیم نشست.  زوایایی که شاید کمتر از آنها به این شاهکار نگریسته ایم و خواهیم دید که چگونه حسین (ع) با "هنرِ آزادگی"، زنجیرهای اسارتِ روح را گسست؛ چگونه عباس (ع) با "هنرِ وفاداری"، مفهومِ برادری را بازتعریف کرد؛ و چگونه یاران او، از پیرمرد محاسن‌سپید تا نوجوانِ نورسته، هر یک قطعه‌ای از این پازلِ شگفت‌انگیزِ کمال را کامل کردند. «هنرِ عاشورا» به ما می‌آموزد که زندگی، صرفاً زنده‌ماندن نیست؛ بلکه خلقِ معنا در میانه میدان است. این سمینار  دعوتی است به بازخوانیِ این حماسه؛ نه برای گریستن بر مظلومیتِ دیروز، بلکه برای آموختنِ هنرِ با عزت زیستن در امروز. چرا که کربلا نه یک نقطه در جغرافیا، بلکه یک وسعت در جانِ آدمی است و هر کس که در راه حق قدم بردارد، ناگزیر هنرمندی است که در امتدادِ بومِ عاشورا نقش می‌زند.