سال‌ها قبل تولستوی نوشت: «همه به تغییر جهان فکر می‌کنند، اما هیچ‌کس به تغییر خود فکر نمی‌کند.» آن روزها نه اینترنتی بود، نه دوره آنلاینی، نه راهی برای یادگرفتن. اما امروز تو اینجایی. همین که به این رسیده‌ای که زندگی‌ات جای تغییر دارد و دنبال یادگرفتنش هستی، خودش یک قدم بزرگ است. این موقعیت را دست‌کم نگیر.

من هم مثل خیلی‌ها سال‌ها با یک تناقض زندگی کردم: می‌خواستم عوض شوم، اما نمی‌توانستم. تصمیم می‌گرفتم، چند روز جلو می‌رفتم، بعد همه‌چیز به حالت قبل برمی‌گشت. تا وقتی فهمیدم مشکل در «انگیزه» نیست؛ مشکل در «ناآگاهی» است. ما نمی‌دانیم تغییر از کجا شروع می‌شود، چه چیزی آن را متوقف می‌کند و چرا همیشه نیمه‌کاره رهایش می‌کنیم.

- مدت‌هاست هیچ اتفاق تازه‌ای در زندگی‌ات نیفتاده و فقط داری روزها را تکرار می‌کنی.
- می‌دانی باید عوض شوی، اما نمی‌دانی از کجا.
- تصمیم‌هایت وسط راه می‌میرند.
- زندگی‌ات بیشتر با شرایط بیرونی می‌چرخد تا با انتخاب‌های خودت.
- و آخرش به خودت می‌گویی: «من آدم تغییر نیستم.»