جامعه و ماتریکس میخواهد تو افسرده شوی، کز کنی یه گوشه و رشد نکنی، کتاب نخوانی، کلاس نروی، آموزش نبینی، دل و دماغ هیچ کاری رو نداشته باشی، با همه قهر باشی، از همه دلخور باشی، از همه طلبکار باشی یا به همه بدهکار... جامعه میخواد تو درگیر همین دودوتاچهار تاها باشی، که خموده شوی. جسمت مثل یک ربات، زنده بماند و غذا بخورد، توالت برود و دفع کند، خرید کند، با نزدیکانش حال و احوالپرسی کند، بحثی کند و گاهی هم بخندد و ...

آن ها با قرصهای آرامبخش وضدافسردگی، با موادمخدر یا مشروبات الکلی، یا با اتفاقات و جاروجنجال های درون ماتریکس، تمام خلاقیت، آگاهی و بصیرت تو را خفه می کنند تا مبادا راه خودت را از جامعه جدا کنی و توانمندتر از ماتریکس نشوی. جسمت را زنده نگه میدارند اما روحت را میکشند تا خلق نکنی و خالق نشوی... در ماتریکس بمانی تا جامعه بتواند به تو بفروشد. چه چیز بفروشد؟ رویاها را، ترس ها را، اجناس و کالاها را، باورها و اعتقادات را، آدم ها را، اخبار و سیاست ها را...

اما تو نباید دچار رکود و خمودگی و خاموشی شوی. نباید گول ماتریکس را بخوری و به خواب بروی. نباید افسرده شوی. نباید مات و مبهوت شوی. 

برخیز و حرکتی بکن. کاری بکن. برقص، بخند، بپر، به ابلیس غم سیلی بزن و اجازه نده جامعه و ماتریکس و اخبار تو را پریشان کنند. بلکه تو خواب ماتریکس را پریشان کن