بسیاری از خانواده‌ها به مرحله‌ی طلاق و فروپاشی رسیده‌اند یا اختلافات و تنش‌های شدیدی را تحمل کرده‌اند؛ چرا که نتوانستند تعارض میان انتخاب آزادانه و تعهدات خانوادگی را حل کنند.

زنانی بودند که می‌خواستند به شغل یا رشته‌ی تحصیلی مورد علاقه‌ی خود بپردازند، اما یا همسرشان اجازه نداده است و یا به دلیل تعهدات مادری ناچار به چشم‌پوشی از آن شده‌اند.

گاهی پس از ازدواج، یکی از زوجین به فرد دیگری علاقه‌مند می‌شود، اما به خاطر تعهدات خانوادگی مجبور است از آن بگذرد، احساسات درونی خود را سرکوب کند، یا در نهایت از چارچوب وفاداری عبور کرده و به خیانت یا طلاق تن دهد.

در اینجا چند پرسش اساسی مطرح می‌شود:

چگونه می‌توان هم متعهد بود و هم آزادی، که حق هر انسانی است، را داشت؟

چگونه می‌توان به دوست‌داشتنی‌های خود رسید و در عین حال وفادار ماند؟

چگونه می‌توان هم مادری و پدری کرد و هم به علاقه‌مندی‌های فردی پاسخ داد؟

آیا متعهد شدن نوعی اسارت نیست؟

چگونه می‌توان هم لذت داشتن خانواده را چشید و هم به خواسته‌های شخصی رسید؟

خداوند انسان را آزاد آفریده و در هر لحظه حق انتخاب به او داده است؛ اما در عین حال انسان موظف است به تعهدات خانوادگی خود وفادار بماند.

پس پرسش نهایی این است: چگونه می‌توان یک انسانِ آزاد و در عین حال وفادار بود؟