بزرگ‌ترین دروغی که به خودمان می‌گوییم این است که با «انتقاد کردن» داریم به دیگری کمک می‌کنیم. واقعیت تلخ این است: انتقاد نه نشانه‌ی دلسوزی است و نه ابزار رشد؛ بلکه اولین و مهلک‌ترین موریانه‌ای است که پایه‌های اعتماد را از درون می‌جود.

در «نیش اول: انتقاد» قرار نیست نصیحت‌های تکراریِ «مثبت حرف بزنید» بشنوید. ما می‌خواهیم به عمق فیزیولوژی و تئوری انتخاب نفوذ کنیم:

• چرا قبل از باز شدن دهانتان، فک و گلویتان منقبض می‌شود؟
• چطور مغز برای ارضای نیاز به «قدرت و پیش‌بینی‌پذیری»، نقاب مصلح به چهره می‌زند؟
• و چرا هر بار که نیش انتقاد را می‌زنید، طرف مقابل یا سنگر می‌گیرد یا فرار می‌کند؟

در این وبینار تجربی، با رمزگشایی سوماتیک (بدن‌آگاهی) کدهای بدنی انتقادگر را در عضلاتتان ردیابی می‌کنید و با «مدل فرمول من» یاد می‌گیرید چطور چرخه‌ی این اعتیاد روانی را متوقف کنید؛ پیش از آنکه رابطه برای همیشه به کما برود.

اگر شهامت این را دارید که با چهره‌ی واقعی و کنترل‌گر خودتان در آینه روبه‌رو شوید، این وبینار جای شماست.