فکر میکنم اول هفته بود به همراه خبرنگاری که برای گرفتن خبر از نمایشگاه باتیک (نقاشی و چاپ روی پارچه) من در فرهنگسرای هنر (ارسباران، خ. جلفا) تهران آمده بود، آشنا شده بودم، به دفتر ناشری که میشناخت، رفتیم. نوشته های قطورم را که برایم سنگین بودند زیر بغلم و ذهنی که پر از فکر و خیال بود همراه اینها؛ سنگین ترم کرده بود.

دختری که تازه از دانشگاه فارغ التحصیل شده بود کمتر از ... (اصلا به سن و سالم چکار دارید؟!)

نوشته هایم را دید. از در و دیوار و همه چیز با خبرنگار صحبت کردند و قرار شد که برای چاپ و گرفتن مجوز به ارشاد کتابم را بفرستند و از موضوع بکر و خوش ساختارم و (البته تعاریف دیگه اش را یادم نمی آید!!! اما کلی تعریف کرد که خیلی خوب نوشتین و ...) تعریف کرد. اما این را هم گفت که کتاب اولت است، من چاپ نمیکنم. مجوزش را میگیرم خودت چاپ کن یا پولش بده چاپ میکنم .

فکرکنم سه شنبه یا چهارشنبه متن منو فرستاده بود؛ شنبه یکشنبه مجوز ارشاد دریافت کرده بود و خودش وقتی این خبر را به من میگفت از این که به یک نویسنده اولی ، زود جواز دادند با این موضوع، متعجب بود!

من خوشحال بودم. جواز چاپ گرفته بودم. اما جواز را به خودم داد. گفت که کتاب را چاپ نمیکنم. و جوازهای دیگه ای که پیش اش از چندین سال مونده را نشان داد. اما گفت که چون شما را میشناسم و آشنا هستید جواز را میدهم که هرکسی خواست چاپ کند.

هنوز کارت ویزیت قدیمی این ناشر را دارم.

کتاب من با موضوعی از تاریخ، فرهنگ،هنر خاور دور است؛ با عنوان "سادگی و سکوت در هنر ژاپن".

جواز کتابم شده بود دهن پر کن رزومه ام.

و کلی برایش فخر می فروختم و در دلم احساس غرور میکردم. البته دیگران هم از تعریف و تمجید کم نمیگذاشتند.

به چند ناشر مراجعه کردم. به چند نفر برای چاپ و هزینه رو انداختم. اینها سالیانی وقت مرا گرفتند؛ اما چاپ نشد.

به روند کاری ام و برگزاری نمایشگاه هنری و آموزش و پر کردن سنگین کردن رزومه ام با نوشتن مقالاتی متفاوت از مضمون کتابم در نشریات پرداختم.

آن زمان خبری از اینترنت و تلگرام و اینستا و شبکه های اجتماعی این چنین نبود. 

سلسله هنرهای ژاپن در مجله زن روز مقالات هنر ژاپن را چاپ میکرد و حق الزحمه خیلی خیلی خیلی! ناچیزی هم دریافت میکردم. که هردفعه برایم زهری تلخ تر از ارزش بود. البته ویرایش کتابم را هم در این زمان با مدیریت ویراستاری انجام دادم.

و این چنین بود که خودم، هنرم، مقالاتم، نوشته هایم، دنیایم را ساخت.

چاپ کتابم با دیدن آشنای دانشگاهی ام در حیاط قدیمی سازمان صنایع دستی در م. حسن آباد تهران (که میگفتند اولین منزل و سکنی گاه رضاخان بعد از این که به تهران آمده بود)، رقم خورد.

ایشان از داشتن جواز چاپ کتابم باخبر شد. مرا به ناشری که میشناخت به همراه گرافیست دیگری در دفتر انتشارات میردشتی برد. آقای مجیدمیردشتی از کتابم خوشش آمد. و گفت من خودم میخواهم کتابت را چاپ کنم. با هزینه خودم و درصدی هم به شما میدهم و پخش و امتیاز نشر را هم خودم میگیرم و همه کارش را خودم انجام میدهم.

در این شور و هیجان ها ماکت کتابم ساختم.

در دفتری که همان گرافیست کار میکردند. "هزار و یک نقش" کارهای پرینت، ادیت، صفحه بندی، چاپ، طراحی روی جلد و... انجام دادم.

فقط برای یک ترجمه نام کتاب، نویسنده  در روی جلد به زبان ژاپنی به نرخ آن روز، کل متن یک پایان نامه و کتاب پرداختم که یادم هست که فقط 2 یا 3 نفر در تهران ترجمه ژاپنی معتبر داشتند. که انگلیسی و ژاپنی آن را برای پشت جلد نوشتند.

ماکت آماده شد. فقط از صبح تا بعدازظهر یک روز کاری از سفارت تا چاپخانه دفتر گرافیکی من در رفت و آمد بودم تا عکس های خوب و ارجینال داشته باشم و کتابهای امانت گرفته را قبل از ساعت کار اداری تحویل بدهم.

ماکت راگرفتم. یادم هست به هیچکس نشانش ندادم؛ جز یک نفر!

بعد بردم دادم ناشر. ناشر آن موقع گفت این کارها لازم نبود میوردی اینجا ما خودمون انجام می دادیم؟!!! (دوست داشتم زمین دهن باز میشد وای ...)

دیماه سال 1393 کتابم چاپ شد با تیراژ 1000 بود.

در کمتر زمانی در سال 1394 کل کتابم فروخته شد. و چاپ اول کتابم به پایان رسید.

حالا کتاب دوم، سوم، چهارم ام را نیز نوشتم. در این چندین سال اخیر.

در حال تایپ کتاب دوم با موضوع لباس و زیورآلات ایران هستم. و تایپ ده انگشتی را به یمن این تایپ یاد گرفتم و ماهر شدم.

در کتاب نویسی همین حالا هم خودم کلی آموزش دیدم و خواندم. و از کسب مهارت غافل نبودم، ساعتهای متمادی.

به شما آموزش های تجربه محورم را بیان میکنم و کمک می کنم تا باهم کتاب خودمان را بنویسیم.

سپاس

در پناه خداوند

@parnassecollection

neda.zarandi@gmail.com